100!

1-11
Vandaag gaan we met twee grote boten naar Apo Island. Best een grote groep dus, waaronder ook de eerder beschreven chinezen. Ik mag vandaag assisteren bij een advanced open water course, en daar heb ik best veel zin in. We varen de 45 minuten naar Apo, en ik heb inmiddels een vast plekje op de boot, voorop, zittend op de boeg, voetjes in het water en ogen half dichtgeknepen vanwege het heerlijke ochtendzonnetje. Ondertussen springen de vliegende vissen voor de boot uit en komt er geregeld een schildpad naar boven om adem te happen. En, beste lezers, u zult begrijpen dat deze momenten uitstekend zijn voor een beetje zelfreflectie. Tjongejonge, wat heb ik het hier toch naar mijn zin. Lekker de hele dag buiten, veel sociaal contact en heerlijk weer. Ik speel met de gedachte hoe het zou zijn om dit een tijdje permanent te gaan doen. Zou de magie blijven? Zou het mogelijkerwijs afzwakken naar een nog acceptabel nivo? Ik kan er geen antwoord op geven. Wat ik wel kan is de verhalen aanhoren van de mensen die wel deze stap genomen hebben. Hebben zij met lef of met wijsheid gehandeld? Gevoel is er in ieder geval zeker. En met deze gedachten droom ik wat weg.........

Terug in de realiteit komen we inmiddels aan op Apo. Ik kijk in mijn duiklogboek, en zie dat dit mijn 100e duik gaat worden (!). Traditioneel moet die naakt worden gedaan, maar (gelukkig voor mij) zitten er ook minderjarigen in onze groep van vandaag, dus dit is geen optie.

De 100e duik verloopt uitstekend, en ik voel me letterlijk als een vis in het water. Na de duik komt Jim naar me toe en vind dat ik klaar ben voor mijn eerste individuele gidswerk. Ik krijg twee australische gasten toegewezen, en mag alleen met ze op pad. Ik heb de duikstek pas 1 keer gedaan, dus ik probeer een mooie route te herinneren. Een van de twee duikers zou erg graag een schildpad willen zien. Nou kun je die uiteraard niet bestellen, maar ik ga mijn best doen, want ik weet inmiddels welk soort koraal ze eten. De duik verloopt bijzonder soepel, en dat komt mede door het feit dat mijn twee gasten aardig goed kunnen duiken. We zweven over de enorme koraaltuin van Rock Point en komen haast om in de vissen. Op de terugweg krijg ik gelukkig het zachte koraal in het vizier waar ik naar op zoek was. En jahoor, een Karetschildpad is er lekker aan het grazen. Mijn twee gasten gaan zichtbaar uit hun dak! De schildpad voelt zich toch wel enigzins gestoord door onze aanwezigheid en besluit eerst aan de oppervlakte adem te gaan halen. Zijn vertikale opstijging maakt het tafereel eigelijk alleen maar mooier. Dan zwemt de schildpad weg en zijn we warempel weer precies bij de boot terug. Top. Ik wordt hartelijk bedankt voor de tour en ben zelf erg tevreden. Eenmaal terug bij de duikschool is het vaste ritueel van spullen spoelen en daarna moe maar erg voldaan naar huis.