Port Barton

5-12
Vandaag verlaat ik Puerto, en neem een tricycle naar het busstation. Eenmaal daar blijkt de bus naar Port Barton pas over een uur te vertrekken. Geeft niets, ik laad mijn backpack alvast op het dak van de bus, en bekijk eens goed het design van deze bus. Het is een kleurige, doch behoorlijk uitgewoond geval, wat voor een bus erg hoog op z'n wielen staat. Dat zal ergens onderweg vast nog wel van pas komen schat ik in. Tijdens het wachten ontmoet ik de Thaise dame van gisteravond, die ook met dezelfde bus mee moet. Gezellig! Bij vertrek zit de bus behoorlijk vol, maar heb ik toch een plekje om te zitten. We verlaten Puerto, en hoe verder we komen, hoe slechter de weg wordt. Onderweg stoppen we op kleine terminals om mensen in en uit te laten stappen. En oh oh, wat hebben ze hier weer een spullen mee. Jerrycans benzine, dozen levende hanen waar de staarten uit de doos steken, postpakketjes, dooie vissen, noem maar op. Na zo'n 2,5 uur rijden slaan we af richting Port Barton. En de gravelweg waar we eerst op zich nog prima op reden houd ineens op, en verruilt zich voor een modderig pad. Nu komt het design van de bus goed van pas, en ik verbaas me erover hoe de grootste modderpoelen worden overwonnen. De chauffeur zit als een ware Fred Hink (mijn neef de autocrosser) aan het grote wiel te scheuren, en ik heb het gevoel dat ik in een soort Camel Trophy ben beland. Na ook een uur deze weg te hebben gevolgd zie ik eindelijk de oceaan en zijn we daadwerkelijk in Port Barton. Inmiddels heb ik bijna geen oren meer aan mijn hoofd, want de Thaise dame zit niet om een gesprekje verlegen. Ik stap uit en ga voor het eerst deze vakantie op de bonnefooi op zoek naar een slaapplek. Er zijn weinig toeristen hier, dus er is ruimte genoeg. Na een paar veel te dure aanbiedingen vind ik een hutje op een achterafje. Prima ruimte, schoon en voor een prima prijs. Ik leg mijn spullen er neer en ga op onderzoek uit naar het piepkleine dorpje. Dit blijkt niet veel meer dan een straatje langs een baai. In de verte doemen wat eilanden op. Bij de aanblik van de oceaan begint er iets te kriebelen, en gelijk krijg ik zin om weer te duiken. Ik besluit daarom eens naar de mogelijkheden te vragen. Dit blijkt te kunnen, maar de prijzen bevallen me totaal niet. De voornamelijkste overige tours die er hier zijn bestaat uit eiland hoppen; met een bootje de zee op, en bounty eilanden met kokosnoten en witte stranden bezoeken. Op zich prima, maar het wordt extra interessant als ik hoor dat er tussendoor ook gesnorkeld kan worden. Het blijkt dat deze tour wel per boot betaald moet worden, en niet per persoon. Ik probeer daarom wat andere toeristen aan te spreken om mogelijk ook mee te gaan. Die blijken schaars, totdat ik de Thaise dame van de bus weer tegen kom. En jahoor, ze wil wel mee (wat voor mij dus weer goedkoper is). We boeken voor de volgende dag een tour. Dezelfde avond eet ik wat in een restaurantje aan het strand, en ben toch best moe van de trip van die dag.

6-12
Vreselijk geslapen. Hoewel de kamer perfect is, grenst mijn "raam", wat niet meer is dan een open rooster aan de achtertuin van de buurman. En die heeft daar zo'n 6 hanen aan een touwtje in lopen. Hanengevechten zijn erg populair in de Filipijnen, maar buiten de gevechten om heb je er weinig aan. Ik was altijd onder de impressie dat een haan bij het opkomen van de zon begint met kraaien. Nou, deze 6 hanen doen dat ook, maar dan op de Nederlandse tijd! Om 2:30 in de nacht beginnen ze hier op vol vermogen te brullen, wat duidelijk geen partij is voor mijn oordopjes. Heel storend dus, en ik begin hanengevechten spontaan te waarderen. Vandaag de eiland-tour; en ik ben reuze benieuwd. In een tradiotioneel Filipijns bootje; een banka, neemt de bootsman ons mee de baai uit. De eerste stop is een rif om te kunnen snorkelen. En daar heb ik zin in. Het rif is niet zo mooi als in Dumaguete, maar ik vind het heerlijk im weer even tussen de vissen te zijn. Daarna vertrekken we naar een eiland, waar de hangmatjes al klaar liggen en het zand ultrawit is. Ik luier en lees wat en vervolgens varen we naar nog een snorkelspot. Daarna koersen we weer richting het strand van Port Barton. En oh wat is het hier stil (behalve de hanen). 'S avonds eet ik wat lokaals (Adobo) en hoewel het een grappig plekje is, heb ik het ook wel weer een beetje gezien hier. Ik besluit daarom om de volgende ochtend weer te vertrekken. Na weer een gebroken nacht vanwege het gekraai, zit ik om 8:00 in de Jeepney genaamd "Lion King" (nahhhhhhdewetnijaaaaaaadewawietsiewawa!). Dan wordt eerst begonnen met de modderige weg terug, en eenmaal op de hoofdweg rijden we richting Roxas, waar mijn overstap zal zijn naar El Nido. Eenmaal daar moet ik een uurtje wachten, en raak ik in gesprek met twee Deense meiden, die ook op weg zijn naar El Nido. Daar komt niet veel later ook een Deense jongen bij, en inmiddels zijn we zowaar een groepje. Tijdens de busreis naar El Nido zie ik pas hoe mooi en ongerept het eiland Palawan eigelijk is. Uitzichten met dichte jungle, glooiende bergen en kustlijnen die zo uit de Avatar film lijken te komen. Dit gaat goedkomen. We rijden in ongeveer 5 uur naar El Nido, waar ik erg nieuwsgierig naar ben. Ik heb namelijk gemengde verhalen gehoord, dus is een voorstelling maken best lastig. Bij aankomst weet ik dat ik een reservering heb voor een hostel, maar nu we met een groepje zijn, biedt er de mogelijkheid om een kamer te delen. Dat is prima, en voor 250 peso per nacht heb ik een basic, maar prima slaapplek. Dan wil ik graag het dorpje verkennen, wat gelegen is in een baai. Het uitzicht vanaf het strand is werkelijk prachtig, en ik ben blij verrast. El Nido staat bekend om zijn eiland-hopping tours, dus dat besluit ik danook voor de volgende dag maar te boeken. 'S avonds is er zowaar een heus nachtleven, en terrasjes pal op het strand bieden relaas.

De volgende dag begint de tour, en wordt ik samen met 7 andere toeristen ingedeeld op een bootje. We gaan vandaag 4 locaties bezoeken (tour C), en ik heb er zin in. We varen de baai uit, en het uitzicht wordt nog mooier, want vele rotsformaties rijzen als eilanden op uit de zee. Het eerste eiland heeft een leuk strand, en er kan weer gesnorkeld worden. Top. Daarna varen we via een gangenstelsel van zeewater naar een volgend eiland, waar de lunch zal worden klaargemaakt. Het valt me op hoe ontzettend helder en blauw het water hier is, veel meer dan in Dumaguete. Ik besluit om te gaan snorkelen, en stuit op de nooiste snorkelplek tot nu toe. Een rifwand vol met vis loopt om het gehele eiland, en ik moet wel duiken (deze keer oldskool met de adem in) om dit alles van dichtbij te bekijken. Wat mooi. Dit vraagt om scuba-gear, dus ik besluit ook gelijk om in El Nido een paar duiken te gaan maken. Inmiddels is de BBQ van boord gehaald, en zie ik dat de mannen bezig zijn om verse visjes en garnalen op spiesjes aan het rijgen zijn. Dat ziet er goed uit, en niet veel later smaken ze ook prima. De tour gaat verder met een lokatie genaamd Secret Beach. De boot brengt ons naar een steile rotswand aan het water, waar aanvankelijk niet veel bijzonders te doen is. Dan zien we een kleine opening in de wand, en door door die opening te zwemmen, kom je uit op een binnenplaats met een kleine lagune en een strand. Prima plekje voor een Honeymoon, of een schipbreuk met het Zweedse bikiniteam. We dralen ook hier wat rond, en vertrekken vervolgens naar de laatste locatie, een eiland met wederom een mooie snorkelplek. Daarna varen we weer terug naar El Nido, en ik ben uitgeteld van de vele indrukken. Al met al van 9:00 tot 17:00 een volle, maar uiterst bevredigende dag!