Tyfoon en Theorie

14-11-13
Pffft, ik heb de afgelopen dagen weer een hoop meegemaakt. Het is zo druk geweest, dat van schrijven niet echt veel is gekomen. Na een hele dag duiken ben ik zo moe, dat ik blij ben dat ik voor 9 uur in bed lig. Hierbij een kort verslag van de afgelopen dagen. Om te beginnen mega-tyfoon Yolanda. Eerder vorige week kregen we van Zoë te horen dat er een tropische storm op weg was naar de filipijnen, en dat deze in kracht aan het toenemen was. Ok, dacht ik, daar zullen ze hier wel aan gewend zijn.. Er werd mij geadviseerd om water in te slaan en de telefoon zoveel mogelijk opgeladen te houden, want je weet immers maar nooit. Er was geen sprake van paniek, maar een eerdere tyfoon had ooit al flink wat schade aan het resort gebracht, dus er was een verhoogde staat van alertheid. De dag voor de storm het vasteland zou raken, heb ik nog gedoken, maar de dag zelf zou iedereen binnen worden gehouden. Ik ben uitgenodigd op de duikschool om daar te verblijven, dus dit leek me prima. Op de vrijdag zelf was er berekend dat de storm rond 11:00 langs ons zou komen. Om 9:00 was ik op de duischool, waar uit voorzorg de ramen waren dichtgespijkerd. Alle personeel had zich in het restaurant verzameld om te wachten. Het weer was de hele ochtend al ietwat onstuimig met veel regen en windstoten. Rond 11:00 kwam er dan toch een enorm zwarte wolkenmassa aanzetten over zee. Dit bracht ook een soort dichte mist met zich mee, waardoor het reguliere uitzicht op zee tot claustrofobische lengte werd gereduceerd. Wat nu? De zwarte wolken dreven over zee, maar kwamen nu toch echt niet meer onze kant op, maar leek nu te passeren. De wind nam iets toe, maar ging rond 12:00 weer liggen. Het heeft de gehele namiddag nog geregend, maar echt dreigend werd het niet. Ik dacht nog dat deze tropische depressie misschien wel ietwat overdreven was ingezet. Zoals de NS bij ons traditioneel alle treinverkeer stillegt bij de eerste sneeuwvlok van het jaar, zouden de Filipijnen deze depressie misschien mogelijk ook wat groter in hadden geschat, en waren we er misschien maar genadig vanaf gekomen. De rest van de middag werd daarom maar tot happy hour gebombardeerd, wat iets anders was er niet echt. Met een opgelucht en gerust hart ben ik die avond danook een pietsie skeef gaan slapen.... De volgende dag zijn we bij elkaar geroepen voor het nieuws, daar schrok ik toch wel behoorlijk van, want de beelden spraken voor zich. De storm was, zoals wij al zagen, noordwaards verder gegaan, en had een groot gedeelte van de Visayas verwoest. Het bounty-eiland Malapascua, waar ik eerder dit jaar verbleef, was zwaar getroffen. Een ramp is uiteraard altijd nog erger als je beelden herkent, en dat deed ik op tv maar al te goed. Het ergste was nog dat er die dag nog geen idee was van hoeveelheden slachtoffers, omdat alle zwaar getroffen gebieden zonder stroom en water zaten. Omdat de standaard Filipino bouwstijl nou niet echt megasolide is te noemen, snapte ik dat vele mensen hun huis waren kwijtgeraakt in deze storm. Erg triest dus, zeker als je tegelijkertijd als toerist de luxe hebt om weer veilig huiswaarts te keren wanneer je dat wil. Naast de mensen maak ik, en velen op de duikschool met mij, me ook zorgen om de dieren. Zijn er koralen beschadigd? Staan de bossen met de bijna uitgestorven diersoorten er nog? Niemand heeft een idee. Maar, hoe hard het ook is, op deze plek wordt een duikschool gerunt, en hier wordt dus gedoken. De volgende dag verwachten de klanten danook hun bediening en gaan de boten weer naar de vertrouwde locaties, en ik mag wederom mee. We maken ons van tevoren wat zorgen om de helderheid van het water, maar dit blijkt alles mee te vallen. Wel is het weer nog niet echt goed te noemen. Ik mag assisteren bij een open water course van een russische groep. En oh, oh, wat is dat toch een cultuurverschil! De man eist allemaal privileges die absoluut niet van toepassing zijn, en is nou ook niet echt bepaald een goede duiker. Gelukkig blijft de groep niet echt lang. Ondertussen krijgen we een groepje nederlanders voor het duiken en snorkelen, en mag ik ze in mijn eentje gidsen, wat ik superleuk vind. Ik merk dat je als Divemaster naast het duiken ook een beetje voor de entertainment moet zorgen. En deze groep ligt daarmee precies in mijn straatje, dus dit lukt aardig. Zij zijn tenslotte op vakantie, dus een positieve insteek wordt zeker gewaardeerd. Als ik aanbied om hun te helpen met het aantrekken van spullen, en hun een leuk rondje langs het koraal bezorg, zegt er een "Stefan is in zijn vorige leven volgens mij een Engel geweest". "Dan moet je eens met mijn ex-vriendin gaan praten!" antwoord ik.

De dag erna doe ik het theorie-examen voor de DM course. Zonder al te veel problemen slaag ik, dus het theoriegedeelte is nu dus achter de rug. Wat rest is de praktijkonderdelen, die ik significant leuker vindt. De volgende dag mag ik een Discover Scuba Dive (DSD) geven aan instructeur Jim. Dit is bedoeld als proefles voor mensen die nog nooit gedoken hebben. Hoewel Jim al 1500+ duiken op zij naam heeft staan, acteert hij uitstekend, en maakt het mij alles behalve makkelijk. Werkelijk alles gaat (opzettelijk) fout. Hoewel het onwaarschijnlijk is om zulke kandidaten in het echt te ervaren, is het wel een enorm leervolle ervaring voor mij. Wel wordt ik enorm moe van het feit dat elke natuurlijke stap als een probleem wordt ervaren. Ik mag deze les een andere dag in de oceaan continueren...dat wordt nog wat!

De zondagavond is er een BBQ voor het personeel georganiseerd, door John, een stamgast van Liquid en..ik! Het leek ons leuk om het team bij elkaar te krijgen voor een hapje en een drankje. Ik doe boodschappen, en ietwat verlaat hebben we een gezellige avond met het groepje mensen. Het wordt niet laat, maar dat ligt niet aan de gezeliigheid. Zowiezo is mij n dag/nachtritme hier extreem anders als thuis. Ik wordt meestal uit mezelf wakker als de zon opkomt (rond 5:00), en ben na een hele dag zo moe savonds, dat ik rond 21:00 zeker al in bed lig. Waar ik thuis erg veel last heb van woelen, denken en piekeren voordat ik eindelijk eens in slaap val, val ik hier elke avond als een blok in slaap...heer-lijk vind ik het overigens. Ik denk zelfs dat het vanuit een oer-biologisch gezien ritme volledig klopt. Zonnetje op, eruit, en dingetjes doen, top!

Dinsdag is de vriendin van Jim, Michelle jarig, en dat vieren we bij de plaatselijke Italiaan. Hoewel wel wat duurder, is het eten erg goed. Trouwens, mijn hele perceptie van duur is in de war, want als ik het omreken is een dure maaltijd hier nogsteeds zo'n 11 euro...

Woensdag vertrekken Tim en Zoë naar het eiland Malapascua met geld, water, bouwmateriaal en medicijnen. Ondertussen begin ik met assisteren bij een nieuwe Open Water Course van een Iers koppel, en dat klikt direct. Super leuk ok twee enthousiaste mensen hun eerste duiken te zien maken. Ik geloof dat voor een instructeur dit de momenten zijn waar je het voor doet. Waren alle studenten maar zo. 'S middags wordt ik, midden in mij lunch door een ietwat te serieuze Jim gevraagd om even mee te lopen naar het strand. Dit verandert, eenmaal buiten het zicht van de gasten al snel in rennen langs het strand... Er blijkt bij het resort verderop een duiker vermist, en er wordt een zoekactie opgezet. Dit is dus de praktijkzijde van een reddingsactie. Na 12 minuten in de brandende middagzon over het strand te hebben gerend (met inderdaad de tune van Baywatch) in mijn hoofd, gaat de telefoon van Jim. De duiker blijkt terecht.....vals alarm dus. Eenmaal terug op de duikschool (gelukkig werden we opgepikt) mag ik beginnen aan het 2e gedeelte van mijn mapping; het in kaart brengen van een duikplek. Samen met inmiddels twee mede-DMT's Caremi en Aiofe (E-fe) verdelen we de taken en maken een zeer uitgebreide scan van de duikspot, inclusief vinslagen tellend en kompasrichtingen. Mooi, want ik merk dat ik steeds beter wordt met datzelfde kompas.

De dag erop mag ik de laatste dag van het Ierse koppel meehelpen, en maak ik op Apo Island de tot nu toe mooiste duik hier(!). Met heerlijk weer, mag ik ze gidsen door mijn favo plek inmiddels, rock point west. Op zoek naar schildpadden, vinden we een plek halverwege waar 7 schildpadden heerlijk liggen te zonnen; wow! Ook zien we nog wat ultragiftige zeeslangen, en om het af te maken nog wat naaktslakjes die ik nog niet kende. Wauw, wat een mooie duik. Ook de studenten zijn superenthousiast. Het is voor hun wel helaas de laatste dag, en s avonds wisselen we e-mail adressen uit. Ik heb zo'n gevoel dat ik die twee ooit nog wel eens weer ga zien. Hetzelfde had ik bij Nicky en Roberto, die ik in Malapascua heb ontmoet, en waar ik over een paar weken drie dagen mee Hongkong in ga, dus wie weet. Life is very good here!