Loperamide & de seniorenboot

11-12
Loperamide & De Seniorenboot.

Midden in de nacht wordt ik badend in het zweet wakker. Ik voel een stekende pijn in mijn onderbuik, die ik helaas herken van eerdere vakanties naar Zuidoost Azië. Dat wordt sprinten. Vervelend is wel dat ik zowel een slaapkamer als badkamer met anderen deel, dus licht aan is geen optie. Ik tast mijn weg naar het piepkleine badhokje wat zo gehorig is dat de daaropvolgende sessie onmogelijk in vol ornaat kon worden uitgevoerd. En bij een zo'n sessie blijft het helaas niet die nacht. Blij dat het eindelijk ochtend is pak in mijn spullen in. Vandaag vertrek ik per boot naar Coron, wat ongeveer 8 uur zal duren. Gezien de lichamelijke toestand wordt de strip meegenomen loperamide verplaatst van toilettas naar handbagage. De boot vertrekt om 7:30 vanaf de enige pier van het piepkleine dorpje. Ik kom veel te vroeg aan bij de terminal, en moet daarom even wachten. Als er om 7:20 nog maar 5 mensen zijn gearriveerd, hoop ik op een mazzeltje, en daarmee dat de boot lang niet vol zit. Rust en een tukkie zou er gezien de nacht ervoor wel in gaan. Dit gevoel veranderd plots als er om 7:30 zo'n 4 tricycles achter elkaar aan komen scheuren. Een groep van zo'n 18 Franse 60-plussers stappen uit. Oh mijn god, ik verwacht nog net geen rollators, maar wat moeten deze mensen hier? We stappen de boot op, en ik vind een plekje vooraan. De ouderen hebben nogal wat moeite om zich enigzins stabiel te verplaatsen op de boot, met een hoop gewiebel als gevolg. Ook de hoge drempels en diepe instapjes werken niet in hun voordeel, en ik krijg bijna meelij met ze als ik het toilet op de boot zie, extreem laag en uiteraard zonder wc papier en wc bril. Toch beginnen we aan de tocht, en gelukkig is het mooi weer. Ik voel me beroerd, en besluit om ook de paracetamol maar aan te slepen. Gelukkig bied de I-Phone met 8 gig muziek enige troost. Hoe langer we varen, hoe harder het houten bankje wordt waar ik op zit. Onderweg varen we door de eilandenarchipel die zich tussen el nido en coron bevind, en hoewel ik me beroerd voel, ben ik onder de indruk. Er was eerst sprake dat ik de expeditie door deze eialnden groep in vijf dagen zou doen (Tao Philipines), maar hier heb ik op het laatste moment toch vanaf gezien. Toch voel ik hoe deze expeditie moet zijn, en zet hem voorlopig op mijn Bucket list. De reis verloopt moeizaam en lijkt oneindig. De aangeboden lunch sla ik af. Ik ben inmiddels te moe om te lezen, maar kan niet zittend slapen. Zo sukkelt het kleine bootje voort door de archipel en heb ik alle tijd om de diepere laag gedachten in mijn hoofd aan te spreken. Rond 17:00 bereiken we dan eindelijk Coron. Hier zal ik meer dan een week door gaan brengen, dus ik hoop dat het wat is. Bij aankomst herken ik een lokale jongen die ik in El Nido ook al had gesproken. Ik vraag hem het hemd van het lijf over Coron, en hij weet een hoop. Ik heb voor 1 nachtje nog een accomodatie nodig, en een eigen badkamer(tje) zou wel lekker zijn. Hij weet wel wat, en niet veel later heb ik een eenvoudig kamertje aan de pier voor weinig. Ik besluit in het naastgelegen restaurant van de Sea Explorers (de grootste duikschool van Coron) van de wifi en een drankje te gaan genieten. Zo bekijk ik de zonsondergang in de baai, en voel me al een stuk beter. Savonds spring ik onder de douche, en zie dat het doucheputje niet meer is dan een gat in de vloer van mijn hutje, en ik kijk zo recht de zee in. Moe van de lange reis ga ik vroeg naar bed.