Een bijzondere lading

12-12
De volgende dag wordt ik wakker, nog niet helemaal beter, maar wel een klein beetje zenuwachtig. Vandaag heb ik namelijk een missie; mijn vader ophalen van het vliegveld. Hij zal in de middag landen, dus heb ik nog een ochtendje vrij te besteden in het stadje Coron. Ik verlaat mijn piepkleine kamertje en probeer alvast uit te vogelen waar ons hotel van vanavond zich bevind. Ik heb namelijk de overnachtingen die ik met mijn vader zal gaan doen al goed van tevoren uitgezocht, en niet bespaard op enige luxe (tot op zekere hoogte uiteraard). Je wilt iemand met een 65 plus pas uiteraard niet in drukke warme hostelkamertjes laten slapen. En stiekum ben ik ook wel weer toe aan een goed bed en een warme douche. En dit hebben ze zeker bij mijn volgende slaapadres; de micasa lodge. Deze blijkt niet ver weg te liggen (Coron is immers ook weer niet zo groot), en de tent is bij binnenkomst dusdanig luxe, dat ik me een beetje bezwaard voel met mijn grote backpack, waar ook nog eens vinnen en jassen aan hangen, grote bergschoenen aan en compleet bezweet. Toch is dat geen probleem (net als in de rest van de Filipijnen trouwens) en even later zit ik in de meest luxe kamer tot nu toe. Gelijk de airco maar aan op standje Antarctica, en even later sta ik onder de douche. Met schone kleertjes vertrek ik om eerst het stadje Coron eens te gaan verkennen. Het is namelijk best raar om van te voren in Nederland een locatie uit te kiezen waarvan je hoopt dat je je er goed kunt vermaken. Niet alle reisverhalen zijn even objectief, en het is maar net waar je naar op zoek bent. Tevens realiseer ik me dat dit ook de locatie is waar ik mijn vader helemaal vanuit NL naartoe laat vliegen, dus ik kan enig verantwoordelijkheidsgevoel niet onderdrukken. Waar El-Nido qua natuur prachtig was, viel het naar mijn mening iets te toeristische stadje me eerlijk gezegd een beetje tegen. Ik vind het het leukst als er een mengeling is van localen en toeristen, terwijl daar de toeristen bijna hermetisch van de lokale bevolking te zijn afgesloten. Lopende in Coron kom ik er al snel achter dat de permanente bewoners in grote getalen te zien zijn. Sterker nog, ik kom slechts sporadisch toeristen tegen, en dat bevalt me prima! Een rede daarvoor wordt me al snel duidelijk. De Tyfoon Yolanda, die ik in mijn verblijf in Dumaguete slechts een moment recht in de ogen heb gekeken, is hier frontaal overheen getrokken. Hoewel al weer 3,5 week geleden, is de schade niet te ontkennen. Ten eerste zijn er in de stukken groen (die ook op noord Palawan tijdens mijn busreis goed te zien waren) vele ‘gaten’ en daarmee bomen omgewaaid. Vanuit het stade heb je een uitzicht op een berg, die naar mij verteld is eerder compleet groen met bomen was, maar nu slechts een bruine heuvel is geworden. Ik weet (gelukkig) niet hoe het er hier voor de Tyfoon allemaal uitzag, maar zie duidelijk overal de kale plekken. Ook vele gebouwen hebben schade aan daken, en overal in de stad rijden tricycles met zakken rijst en metalen golfplaten. Ik loop over de hoofdstraat en geniet toch stiekum weer van hetgeen me zo aan de Filipijnen bevalt. Iedereen is iets aan het doen, klaagt niet, en groet ieder ander (inclusief mij) uiterst vriendelijk. Bij een kopje (overigens uiterst smerige) koffie pak ik de Lonely Planet er maar weer even bij en ga op zoek naar de ‘must do’s’ van Coron. Ik wil mijn vader uiteraard wel een goed idee geven van wat de Filipijnen te bieden hebben, en hem laten begrijpen waarom ik het hier zo leuk vind. Naast de mooie eilanden in de buurt (binnen de archipel waar ik gister doodziek doorheen vaarde), wordt mijn aandacht ook getrokken door de mogelijkheid om per motorfiets het gehele eiland te verkennen. Wat ik tot nu toe met duiken heb, heeft mijn vader bijna zijn hele leven met motorfietsen gehad, dus dat lijkt me wel wat. Het feit dat ik geen motorrijbewijs heb, zou in Nederland betekenen dat we op zoek zouden moeten gaan naar een andere activiteit. Echter, we zijn in de Filipijnen, en daar doen ze niet zo moeilijk. De LP beschrijft de meest populaire motorverhuur, namelijk Mr. Boyett. Ik besluit dan ook alvast maar een kijkje te gaan nemen op het vermelde adres. Aan het einde van de hoofdweg is een klein schuurtje met enkele motorfietsen en brommers ervoor. En daar, het kan niet missen, zit een oud mannetje op een stoel. Ik groet hem vriendelijk, en de drie nog overgebleven tanden in zijn bovenkaak zijn voor hem geen reden om niet te glimlachen. Ik leg uit dat ik graag een dagje een van zijn machines zou huren, en dat mijn vader een zeer beoefend motorrijder is (hij wel….). Dat was prima, en bij het vragen naar de prijzen wordt ik voor de zoveelste keer verbaast 500 peso voor een dag (9 euro). Ik zeg dat ik later deze week graag bij hem terugkom. Dan zie ik dat het tijd wordt om richting vliegvel d te vertrekken. Ik neem de airport shuttle bus, en rij voor het eerst het stadje Coron echt uit. Dit wordt gelijk gekenmerkt door het ophouden van de asfaltweg en het introduceren van vee...rrr.rrr..rrr.rrr,..oosters! Het busje rijdt door eenzelfde soort groen landschap wat ik eerder in Palawan heb gezien, hoewel duidelijk met minder bomen. Toch vind ik ook hier de typisch Filipijnse taferelen; loslopende honden op, naast en langs de weg, rijstvelden met waterbuffels, piepkleine krottige huisjes met blije zwaaiende kindjes, en ga zo maar door. Ik probeer me voor te stellen hoe je dit landschap interpreteert als je zo uit Nederland komt gevlogen. Zou mijn vader ook dezelfde conclusie trekken als ik? Ik ga het straks zien als we samen deze weg terug zullen rijden. Na 40 minuten kom ik aan op het vliegveld van Busuanga. Meer dan een gebouwtje en een strook asfalt midden tussen de bergen is het niet. Ik ben de enige die niet in de rij van Departures hoeft te gaan staan, want ik wil naar de Arrivals. Ik loop door het gebouwtje zo het platform van de luchthaven op (!). Daar hoor ik dat de vlucht inmiddels vertraagt is, wat vrij gebruikelijk is voor een Filippijnse lokale maatschappij. Dan zie ik aan de linkerkant van de bergen een klein zwart stipje verschijnen, en mijn hart slaat een slag over. Daar komt het vliegtuig. Gelijk besef ik me dat ik, nu al bijna 8 weken alleen gereist te hebben, met zoveel verhalen, nu iemand ga ontmoeten die dat allemaal graag wil horen. Het vliegtuig zet de landing in en smakt op de baan. Ik denk aan de keren dat ik terug kwam van schoolreisje en mijn vader stond te wachten….. nu vice versa! Het vliegtuig draait het platform op en zet de propellors stil. Aan de andere kant staan mensen die straks met dit toestel weer weg moeten driftig te wachten. De deuren gaan open, en op het platform staat 1 toerist, gewapend met camera te wachten, met misschien wel nog meer ongeduld dan de hongerige taxichauffeurs achter mij dat doen.
Dan zie ik hem, duidelijk verreist, maar ook zoekende naar mij. Een lach, een zoen, een knuffel. Eindelijk, nu gaat weer een ander onderdeel van mijn reis van start, en even later zitten we in hetzelfde busje weer terug naar Coron. Ik heb zo veel te vertellen dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Gelukkig hebben we 8 volle dagen de tijd, wat mijn haast tempert. We rijden langs hetzelfde eerder beschreven tafereel en ik let op. Wat ziet mijn vader, en vooral, hoe strookt dit met zijn verwachting? We hebben het over de impact van de Tyfoon en het woord armoe valt. Daar schrik ik van. Hoewel de mensen hier zeker arm zijn, is armoe nou juist wat zij niet willen uitstralen. Maar aan de andere kant, als je net uit NL komt kan ik me dit zeker voorstellen. Het wordt in ieder geval mijn missie om de andere kant ook aan hem te laten zien. We rijden terug naar ons hotel. De kamer bevalt hem ook prima, maar ik denk niet dat hij zich realiseert dat dit waarschijnlijk de meest luxe kamer van ons verblijf zal zijn. Dan is daar het langverwachte moment van rust en het eerste biertje samen. Ik stel voor om de volgende dag eens te gaan kijken wat voor tours er allemaal beschikbaar zijn, en vanuit daar een keuze te maken voor de volgende dagen. Dat is (uiteraard) goed, en zo besluiten we onze eerste dag samen.