Coron Ultimate Tour

13-12
Vre-se-lijk geslapen. Hoewel ik me gister nog steeds niet helemaal top voelde, maar er vanuit was gegaan dat ik weer richting de beterende hand was, lijk ik vandaag wel weer terug bij af. Niet leuk, als je bedenkt dat ik vandaag graag een tour met mijn vader had willen doen. Gelukkig vindt hij dit geen probleem, en ik kruip weer richting mijn bedje, terwijl mijn vader Coron wat verkent. Als ik zo’n beetje de hele dag heb geslapen gaat het ’s avonds gelukkig al weer een heel stuk beter met me, en we besluiten dan ook de volgende dag te beginnen met een tour. Bij een piepklein tourburo tje boeken we de “ultimate” tour, welke ons in ieder geval naar twee bekende meren zal brengen. Tevens zal er de mogelijkheid zijn om te snorkelen, waar ik mijn vader graag kennis mee wil laten maken. Ik ben immers voor het onderwaterleven hier gekomen, en ik ben benieuwd van wie ik deze fascinatie heb geerft. We gaan erachter komen. We vertrekken sochtends vanuit de smerige haven met wederom een banka. Voor mij inmiddels gesneden koek, voor mijn vader het allereerste ritje op dit typisch Filipijnse bootje. Onze vrouwelijke gids Mamagreece is zeker niet op haar mondje gevallen en ze heeft al snel door dat het vader-en-zoon is welke vandaag in haar groepje zit. We varen de baai uit, zo de eilandenarchipel in. De LP beschrijft correct dat Coron stad geen representatieve blik geeft van de omgeving. Sterker nog, omdat het zelf geen stranden en helder water heeft, vraag je je aanvankelijk af wat je hier doet. Zodra je echter de baai uit bent is de schoonheid maar al te duidelijk. Onze banka koerst af op Coron Island, waar geen mensen wonen, maar waar twee populaire meren liggen. We beginnen met Baracuda lake, wat bereikt wordt door eerst over de buitenste laag limestone rotsen te klimmen. Eenmaal daar bevindt zich een prachtig meer, hetzij met zout water. Hier zullen we gaan zwemmen, en niet lang daarna liggen we in het water. Met snorkelspullen duik ik naar beneden en zie direct een enorme rifbaars. Jammer dat ik dit niet kan delen, want de rest van de groep zit nog op de oppervlakte. Er zijn ook hier weer een paar Aziaten mee die niet kunnen zwemmen, en dus met zwemvest aan door een andere gids aan een boei worden voortgetrokken. We zwemmen achter de gids het meer over, en de rotsformatie die zowel onder als boven water goed te zien is is erg imposant te noemen. Ook mijn vader oefent duidelijk met de nieuwe snorkelspulletjes, en dat doet me deugd, want ik heb later deze week misschien nog wel een leuk plannetje. We zwemmen zo een rondje verder over het meer, en ik zie een paar duikers omhoog komen. Leuk, want er schijnt hier dus een bijzonder natuurlijk verschijnsel te zijn, het meer wordt vanuit de bodem door vulkanische activiteit verwarmt. Hoe dieper je er dus in duikt, hoe warmer de watertemperatuur. Dit schijnt tot 40 a 50 graden te gebeuren, dus niet te diep duiken is het advies. Hoewel ik bij het zien van de duikspullen van de anderen toch wel weer kriebeltjes krijg, vind ik dit dagje zo ook wel prima. We gaan terug richting boot, en varen nu naar een ander meer genaamd Kayangan Lake. Ook hier is iets bijzonders, namelijk dat het oorspronkelijk zoute meer een toplaag van regenwater heeft. Bij het zwemmen aan de oppervlakte zwem je dus in zoet en vrij fris water, terwijl een halve meter dieper er sprake is van zout en zeer warm water. Deze scheiding van twee soorten water is ook duidelijk in het water te zien als een troebele laag die op een andere (water)laag drijft, een halocline genaamd. Ook hier zwemmen we een rondje, en in het warme zoute gedeeltje zwemmen gewoon vissen. Op een zeker punt raakt een van de andere gasten een duikbril kwijt, die naar de bodem zinkt. Ik ben de enige met vinnen, dus ik bied aan om te kijken of ik deze van de bodem kan halen. Ik duik naar beneden, en zwem na een meter het heerlijke warme water van de onderste laag in. Ik voel mijn hele lichaam ontspannen, als een hete douche na een koude winterwandeling. Ik zwem dieper en dieper, en vraag me af waar ik moet gaan zoeken, en of ik hier de adem nog voor heb. Het water wordt nog warmer, en dan zie ik op een nog dieper punt de blauwe duikbril liggen. Geen idee hoe diep ik inmiddels op slechts een ademteug zit, maar ik zwem erheen en keer terug naar de oppervlakte. Het water koelt voelbaar af, totdat ik in de nu ijskoud aanvoelende toplaag naar bovem kom. Brrrr! De man is blij met zijn duikbril, en we gaan verder met de tour. Dan blijkt het lunchtijd, en we varen naar een Robinson hutje bij een nabij gelegen eiland. Waar ik al op hoopte gebeurt, een lunch in Filippino BBQ stijl met vers gegrilde visjes en speklap, groenten en uiteraard smerige koffie. Na de lunch wordt er nog een snorkelplek aangedaan, maar echt veel koraal is daar niet. We varen verder naar het eerste wrak, de Skeleton Wreck. Geen idee wat ik kan verwachten, maar de plek wordt van verre al zichtbaar door een stuk of 8 banka’s die op dezelfde plek voor anker liggen, en een hele felle oranje vlek die zich op het wateroppervlak bevind. Bij aankomst blijkt deze vlek de groep Aziaten te zijn die allen met zwemvest aan, elkaar stevig vasthouden als een oranje olievlek op het wateroppervlakte drijven. Ik wil toch het wrak wel even zien, en spring in het water. Hoewel ik zeker wat contouren van houten ribben kan zien, is omhoog komen bijna niet te doen, omdat ik door de grote groep Aziaten aanvankelijk geen plekje zie waar ik aan de oppervlakte kan komen. Dit is niet zo leuk, en ik zie dat mijn vader de drukte ook niet kan waarderen. We vertrekken weer en gaan terug richting Coron. Op de terugweg stoppen we nog wel even midden in de oceaan op de Coral Garden. En jawel, hier bevindt zich een waardige koraaltuin. Een fantastische aaneenschakeling van koraal, anemonen en vele vissen. Dit is de droom van een duiker, en hoewel we slechts snorkelgereedschap bij ons hebben kijk ik mijn ogen uit. En ik niet alleen, want ik kan mijn vader bijna niet bijhouden. We drijven over de tuinen, en ik wil zo graag alles van dichtbij bekijken, dat ik weer een ademteug neem en de diepte in zwem. Daar wordt ik bij het kijken naar wat clownsvisjes afgeleid door een donkere vlek die langs me heen trekt. Bij nadere inspectie herken ik direct de gracieuze vleugelslagen van een Adelaarsrog! Wow! Het beest is op doorreis en heeft de vaart er lekker in, en ik ben zo gefascineerd dat ik bijna vergeet dat ik geen luchtfles bij me heb. Ik moet naar boven, en wel weer een aardig stukje ook. Bij bovenkomst wil ik graag mijn ontdekking delen, maar alle leden van de groep zijn verspreid. Daarnaast kan ik niet van iedereen verwachten dat hij/zij naar bededen duikt. We worden weer bij de boot geroepen en ik vertel enthousiast wat ik heb gezien. Ook mijn vader is erg onder de indruk, wat mij weer een bevestiging geeft voor mijn plannetje later deze week. We varen terug naar Coron en besluiten deze topdag met een koud biertje in de Sea Dive bar.