Divemaster Droog & de Snorkeltest

28-11
Mijn verkoudheid is nog niet over, en eerlijk gezegt ben ik een beetje huiverig om er toch mee te gaan duiken. Vandaag staat het open water gedeelte van een 'discover scuba dive' op het programma. Dat betekent dat ik mag oefenen met het geven van een duik-proefles voor mensen die nog nooit gedoken hebben. De deelnemers worden echter 'gespeeld' door Jim, Michelle en Noah, alle drie volwaarde duikers. We bereiden met de andere DMT's rick en Efa de briefing voor. Speciaal omdat ik zo verkouden ben is er een duikspot uitgekozen die heel ondiep is. Dat komt mooi uit, en ik besluit het maar te proberen. We nemen de drie groentjes mee op de boot, en zoals verwacht beginnen gelijk al de (gesimuleerde) problemen. Mensen blijken ineens niet meer te kunnen zwemmen, trekken de spullen verkeerd aan en ga zo maar door. Hoewel het dus een simulatie is, heb ik behoorlijk moeite om niet mijn geduld te verliezen. Eenmaal in het water voel ik me een stuk beter op mijn gemak en is de controle over de studenten ineens daar. We maken een duik van 55 minuten, met een maximale diepte van 2,7 meter. Toch verveel ik me geen seconde, want ook hier is het koraal weer uitbundig aanwezig. We zien vele zeeslakjes, poetsgarnaaltjes, en prompt zie ik mijn eerste Crown of Thorns, een koraaletende zeester. Na de oefening vraagt Jim of ik dezelfde middag nog echte gasten wil gidsen, maar ik sla af, want ik heb nog geen vertrouwen in de wat diepere duiken. Omdat ik het zwembad nog steeds wel aandurf is het tijd voor de meest ingewikkelde test, de equipment exchange, waarbij twee mensen onder water hun volledige duikspullen omwisselen. Daarbij mag er slechts samen één ademautomaat gebruikt worden. Ik weet nog dat ik van deze test hoorde toen ik net mijn allereerste duikbrevet haalde, en dat het mij destijds erg lastig in de oren klonk. Vandaag de dag, drie jaar en meer dan 100 duiken verder sta ik echter te popelen om te beginnen. Ik duik met Efa het zwembad in, en we beginnen met het delen van een ademautomaat. Twee ademteugen, en de automaat aan de ander geven. Ondertussen heb je dan zolang je je adem in kunt houden de tijd om iets aan of uit te trekken en te wisselen. De vinnen en schoenen worden gewisseld, en zoook de duikbrillen. Dan wordt het tijd voor het vest, waar dus ook de tank en de ademautomaat aan vast zit. Nu wordt het een stuk lastiger, en een wirwar van gespen, sluitingen en luchtslangen is het gevolg. Toch lukt het ons, en binnen no time heb ik een prachtig roze duikset aan die veel te strak zit. Geslaagd! Weer een onderdeel afgevinkt. De rest van de middag spendeer ik wederom in de hangmat.

De volgende dag kom ik erachter dat ik nog slechts een paar onderdelen te gaan heb voordat ik de cursus heb voltooid. Dit voelt raar, omdat dat ook betekent dat mijn tijd er bij Liquid bijna op zit. We beginnen met de zwemtest, welke bestaat uit 800 meter met bril en vinnen zwemmen, gevolgt door 400 meter zonder deze spullen. Nu ben ik altijd al wel een waterratje geweest, maar het lange saaie stuk zwemmen valt me toch ietwat tegen. Hoewel het op tijd wordt gemeten, besluit ik om het stuk uit te zitten, om het maar gehad te hebben. Het feit dat de oceaan zelf flink tekeer gaat helpt me ook niet echt om er nog een tandje bij te doen. Na 12 slokken zeewater, zonder oesters helaas, ben ik het zelfs een klein beetje zat. Toch lukt het me om de 1,2 km uit te zwemmen. Als ik het water weer uit loopt besef ik het me ineens.....dit was de laatste opdracht....dus...jaja...vanaf nu toch echt officieel Divemaster Stefan Droog! Whoohoo! Wauw, daar ben ik toch maar wel weer trots op! Ik wordt, eenmaal bij de duikschool door het gehele duikschool personeel opgewacht en gefeliciteerd, en ja, daar moet op gedronken worden!

Dezelfde (vrijdag) avond nog, is het dan tijd voor mijn allerlaatste beproeving....de beruchte snorkeltest. Deze onofficiële test wordt wel volgens de PADI regels beoordeeld, met 5 als maximale score. Het werkt als volgt...je krijgt een duikbril met snorkel op je hoofd gezet, waaraan een trechter zit. Deze wordt gevuld met een uitgebalanceerde (maarnietheus) mix van alcoholische drankjes. De missie is simpel, pompen of verzuipen, want ademhalen en/of rustigaan doen is er niet bij. Prima, kom maar op. Uiteraard wordt ik op een plek bij het zwembad gezet, waar alle gasten van het resort een perfect zicht op het schouwspel hebben. Ik ga zitten krijg de bril op. Ik probeer nog snel een tactiek te bedenken, maar ik voel me ietwat gelimiteerd in mijn opties. Ten eerste is de snorkel de enige mogelijkheid om adem te halen, aangezien je neus in de bril zit. Dan maar met de botte bijl erin. De trechter vult zich met de vloeistof, en ik moet daadwerkelijk aan de slag. De eerste 10 slokken ben ik nog zo bezig met alles dat ik eigelijk niet kan thuisbrengen wat ik allemaal proef. Het feit dat er ook stukjes in de vloeistof zitten helpt daar ook niet echt aan mee. Dan kom ik op een punt waarbij ik toch echt even op adem moet komen, maar dat is dus vette pech voor Stefan. Doorgaan is de enige optie. Er lijkt wel geen einde aan te komen, en ik begin me af te vragen met welk volume we eigelijk bezig zijn. Gelukkig heb ik de gasten, alsmede de andere DMT's als morele ondersteuning, en als zij aangeven dat het bijna op is, ga ik door. Gelukkig is het daarna dan ook met een paar slokken gedaan. Onder luid applaus mag de bril weer af en krijg ik, geheel volgens gebruik, een emmer water over me heen. Met voor de allerlaatste test een score van 5 punten ben ik nu toch ook onofficieel Divemaster! Na de snorkeltest gaan we met een groepje richting de pizzaria, waar de flauwe grapjes hoogtij vieren, en waar ik me toch echt onderdeel voel van een team. U zult begrijpen dat het niet al te laat werd, en dat ik de volgende ochtend een uurtje langer bleef liggen...

Zaterdag is een rommeldagje, waar ik nog steeds niet durf te duiken, maar waarbij ik me wel besef dat dit mijn laatste twee dagen bij Liquid zijn. Daarom besluit ik smiddags met mede DMT Ben te gaan snorkelen. We stuitten al snel op de school barracuda's die ik eerder beschreef, en ook dit keer zijn ze absoluut niet bang. Toch mis ik mijn duikspullen, en besluit daarom op zondag de gok toch maar te wagen. Ik mag een gast gidsen, en dit keer niet meer als DMT, maar als volleerd Divemaster. De eerste duik doe ik erg voorzichtig, maar hoewel nog steeds gevoelig, heb ik geen pijn meer aan mijn oren. De volgende duik wordt weer de stromingsduik voor de deur. Dit keer met een finke stroming laat ik alle onderdelen van de duik zien, en de gast is erg onder de indruk. Wat een goede afsluiter van deze tijd hier. S avonds pak ik mijn tas in, en loop ik voor de laatste keer mijn stukje over het strand naar de duikschool. De realisatie dat ik de duikschool, nog de mensen die ik de afgelopen 6 weken als mijn vrienden heb beschouwd waarschijnlijk nooit meer ga zien raakt me erg diep. Ik vertraag mijn passen. Eenmaal bij de duikschool wil ik er enerzijds nog een laatste supergezellige uitsmijter van maken, maar de stilte in mij komt af en toe toch naar boven. En iets in me weigert om simpelweg afscheid te nemen. Toch zal het moeten, en besef ik me dat dit vanuit het duikschoolperspectief het normale verloop is. Mensen komen en gaan. Aan het einde van de avond moet ik dan toch echt weg. Ze zullen me missen, en ik hun ook.... Bah...

De volgende dag sta ik vroeg op, om samen met Instructrice Berlinda en haar vriend naar het vliegveld te gaan. Ze heeft toevallig dezelfde vlucht als ik naar Cebu, en ik kan daarom meerijden. Eenmaal op cebu neem ik van haar ook afscheid, en zit ik zo in het afscheid/afrondende fase gevoel, dat ik bijna de vliegveldmonitoren afstruin om te kijken wanneer mijn vlucht naar Amsterdam precies gaat...... Ho! Stop! Wacht eens even, we gingen nog niet naar huis Steef! Ik moet helaas 5 uur wachten tot mijn vlucht naar Puerto Princesa, en de mineur van de avond ervoor maken die niet echt makkelijk. Toch zit ik om 13:00 in het vliegtuig, en besef ik me dat het volgende onderdeel van mijn trip nu toch echt is begonnen, de reis door Palawan. Tijd om de Lonely Planet er eens bij te pakken, want ik heb nog niet echt een uitgedacht plan. Waar zal ik nu toch in hemelsnaam weer terecht komen?? Ook ben ik nu sinds 6 weken weer helemaal alleen, en daar moet ik wel een beetje aan wennen. Na 70 minuten vliegen land ik in Puerto Princesa, de hoofdstad van Palawan. Ik had voor de eerste twee dagen al een hotel gereserveerd, dus er staat bij het vliegveld (weer) keurig iemand op me te wachten. Ik verblijf in het Go Hotel, vlak buiten het centrum van de stad. Hoewel dir voor Filipijnse begrippen een redelijk geprijst hotel is, heb ik geen moment spijt als ik mijn kamer zie. Een heerlijk groot bed, een Plasmatv en een badkamer met warm water en een regendouche! Top! Af en toe mag je jezelf even verwennen, en ik ben blij. Nog blijer wordt ik als ik zie dat pal naast mijn hotel een winkelcentrum met een bioscoop zit. Dat wordt dus eindelijk weer eens heerlijk Westers een film kijken, en tegelijkertijd vink ik een van mijn "dat wilde ik nog doen" dingen af: alleen naar de bioscoop gaan. Hoewel ik het liefst dezelfde avond nog naar de film zou gaan ben ik zo moe, en zijn de lakens van het kingsize bed zo zacht dat ik om 19:00 als een blok in slaap val....