Een appel onder water

16-12

Vandaag doen we onze tweede tour op Coron. Omdat we bij onze vorige tour veel gezwommen hebben en erg veel gesnorkeld, kiezen we nu voor een tour langs enkele van de mooiste eilanden. Te beginnen met Malcapuya Island, wat in vele reisgidsen terug te vinden is. Wederom stappen we in een banka en varen de baai uit. Het is vandaag prachtig weer, en ik heb, omdat we toch niet gaan zwemmen, speciaal een dagrugzak met boek en mijn hangmat meegenomen. Ook wil ik vandaag flink wat foto’s maken, zowel met mijn compact camera als met mijn Iphone, om deze direct op mijn blog te kunnen zetten. We varen door de archipel richting een eiland, wat er op zich niet zo heel bijzonder uit ziet. De boot vaart totdat het water te ondiep is om verder te varen, en we moeten al wadend in het water een klein stukje naar het eiland verder lopen. Geen probleem. Eenmaal daar lopen we over land naar de andere kant van het eiland, waar een waar Bounty strand ons opwacht. Tjonge wat is het hier mooi! Het zand is zo wit dat de zonnestralen het onmogelijk maken je ogen normaal open te houden. De palmbomen bieden gelukkig verkoeling, evenals de kokosnoten met een rietje, heerlijk! Zo spenderen we een uurtje op het mooiste strand van Palawan, totdat het tijd is om terug naar de boot te gaan. Dat doen we, en weer moeten we een stukje door het water lopen om de boot te bereiken. Echter, doordat de kapitein de boot ietsje anders heeft neergelegd, is dit water toch een stuk dieper dan ik dacht, en wordt het waterniveau tot kniehoogte eerder navelhoogte. Geen probleem voor een vers afgestudeerde Divemaster, en eenmaal op de boot ga ik tevreden zitten, me verheugend op de volgende tropische locatie. Dit gevoel verandert plotsklaps als ik het gevoel krijg dat er iets anders voelt dan normaal. Mijn korte broek is zeiknat, maar dat droogt wel weer, mijn camera is gelukkig droog gebleven doordat ik hem in mijn handen heb gehouden, maar toch voelt er iets anders. Dan bemerk ik een hard voorwerp in mijn heupzak van mijn korte broek………nee……tochniet…… mijn Iphone……………………………….
Dom, dom, even niet over nagedacht, foutje, en balen in de breedste zin van het woord. Het apparaatje gaat niet meer aan en druipt nog na. Ik realiseer me onmiddellijk dat de kans dat mijn foto’s, verhalen en ook e-mail terughalen erg klein gaat worden. Toch kan ik geen kant op, want de tour duurt nog tot vanmiddag. We vertrekken inmiddels naar een ander eiland voor de lunch, maar eerlijk gezegd kan ik er nog niet zo van genieten. Iedereen kent wel het gevoel dat hem/haar iets niet lekker zit, en dat je op zoek moet naar een manier om daar overheen te komen. Dat dus. Na de lunch stoppen we nog bij een ander strand, maar ik kom er maar niet meer in die dag. Eenmaal terug in coron stuif ik naar de lokale telefoonreparateur. Die zal kijken wat hij kan doen, en ik moet de volgende dag maar terugkomen. S’ avonds drinken we een cocktail, en het gaat alweer ietsje beter. Ik heb inmiddels geaccepteerd dat mijn foto's hoogstwaarschijnlijk weg zullen zijn. Wel vervelend is dat mijn verdere reisinformatie zoals boekingen, e-mails met adressen, reistips en routebeschrijvingen nu ook wel zullen zijn, en die heb ik wel nodig de rest van de trip. We zien het wel. Tegelijkertijd realiseer ik me dat honderden mensen om me heen keihard werken aan het repareren van hun huis, elke peso nodig hebbende, en ik hier een beetje zit te kniezen over een luxe artikel. Ondertussen zien we de zonsondergang weer prachtig vanuit de baai, en ik voel me weer bijzonder dat ik dit met mijn papa mag meemaken.